سلام

يه رفيق خوب و يه داداش مهربون دارم که تو نظرات اين شعر رو برام نوشت. منم تو وبلاگ مي نويسم که همه بخونن:

خواب دیدم خواب اینکه مرده ام
خواب دیدم خسته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود
وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت
قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود
غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

ناله می کردم ولیکن بی جواب
تشنه بودم تشنه ی یک جرعه آب

خسته بودم هیچ کس یارم نشد
زان میان یک تن خریدارم نشد

هر که آمدپیش حرفی راند و رفت
سوره ی حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی نه زفیقی نه کسی
ترس بود و وحشت و دلواپسی